zondag 25 december 2011

Het hoofdstuk Irak. Week 3.

Aantal bezochte landen: 10
Gereden kilometers: 5300
Bekeuringen: 2
Schade: geen

Wachtend op Martijn, terwijl hij bezig is met het regelen van een plaatsje voor onze motoren in een vliegtuig naar Amman (Jordanië), ben ik begonnen met het schrijven van de lotgevallen van week 3. Ondertussen lopen mensen met AK47's langs in deze zwaar bewaakte omgeving. Ben dus wel veilig nu.

Het was me het weekje wel. Na het debacle Cyprus, hebben we besloten om plan D tot uitvoer te brengen; rijden via Irak. Dit op basis van vergaarde (helaas beperkte) informatie op internet en aanraden van een Jordaniër die we tegenkwamen in de hoofdstad van Cyprus, Lefkosia, die ons vertelde dat dit geen enkel probleem zou zijn. De enige boot van Noord Cyprus naar het Turkse vasteland bleek helaas niet te varen op maandag (en zondag en zaterdag..) dus hebben we deze dag gebruikt om de motor van Martijn te trakteren op een paar nieuwe slofjes. Zijn nog niet geheel versleten banden hebben we als reserve achterop gebonden, de voorband bij Martijn achterop, bij mij de achterband. Gelukkig hebben de motoren dezelfde maat. We vinden zelf dat het er behoorlijk stoer uitziet. Oordeel zelf.
Nadat de boot (natuurlijk) een slordige twee uur te laat vertrok, bleek ook dat de reis nu geen zes uur maar 8 uur duurde (overigens om volstrekt onduidelijke redenen). Anyway, na weer avondje in ons vaste hotel Konak togen we richting het Koerdisch gedeelte van Turkije. Eerst lekker langs de kust en sinaasappelbomen waar de temperatuur aangenaam was, en daarna over de Anatolische vlakten waar het kwik snel daalde naar een graad of 10. Een beetje vergelijkbaar met de Turkse versie van het Hoge Land in Groningen. De etappe naar Irak was een slordige 1000 km die we hebben opgedeeld in drie stukken. De eerste nacht gekampeerd in de heuvels ten noorden van de weg, met dit keer voor het eerst zelfs een kampvuurtje! Bij het zoeken naar een plaatsje voor onze twee overnachting ruim 100 km voor de Irakese grens, stuitten we op een groepje bomen langs de weg waar we de tent beschut neer konden zetten. We spraken een jongen aan die ons met handen en voeten liet weten dat dat geen probleem was. Zijn broer, die per mobiel was gemobiliseerd, liet weten dat we in zijn huis (lees: verlaten tankstation) konden slapen. Hij sliep wel op de bank. In een kamer met in de hoek nog twee geladen geweren, konden we sinds een week weer warm douchen! Gelukkig hadden we zelf geen last van de lucht die we met ons meedroegen. Na een diner met een döner in het vlakbij gelegen truckers restaurant met wat Turks voetbal op de pit, vatten we de slaap om een uur of tien. Die avond hebben we beiden vrij matig geslapen. Niet omdat de bedden niet goed waren (integendeel!) maar vanwege de spanning wat Irak brengen zou.
Onze slaapplaats lag overigens op steenworp afstand (letterlijk) van de grens met Syrië. Duidelijk was wel dat deze landen geen warme banden onderhouden; langs de gehele grens staan wachttorens met zoeklichten en prikkeldraad en kazernes met veel militair materieel. Alle grensovergangen waren overigens gesloten, dus de optie Syrië konden we makkelijk afvinken.
Goed, Irak dus. De grensovergang naar Irak overtrof onze stoutste verwachtingen. Na eerst een kilometer of drie langs stilstaande vrachtwagen gereden te zijn was het redelijk eenvoudig bij de grenspost Turkije te verlaten. Na de brug in niemandsland overgestoken te hebben, moesten we ons Irakees visum verkrijgen. In een grote hal stonden tientallen mensen te wachten op goedkeuring van hun reisdocument. Toen we net dachten dat dit wel eens lang, heel lang, kon gaan duren, werden we door de baas achter de balie geroepen. We werden uitgenodigd plaats te nemen in een grote leren fauteuil en met het knippen van zijn vingers, werden twee kopjes thee gebracht. Onze paspoorten werden met voorrang voorzien van een stempel en konden we het pand verlaten!
Toen we naar buiten liepen viel mijn oog op een nogal beschadigde Opel Omega met caravan en Nederlandse export platen. Op dat moment kwamen Hemem en Azad uit het gebouw naar buiten en werd ik in bijna accentloos Nederlands door Azad aangesproken. Zij waren onderweg naar Arbil (de hoofdstad van het Koerdische deel van Irak) en wilden ons helpen de overige grensstations langs te komen (we moesten onze motor registreren, een verzekering afsluiten en natuurlijk betalen). In deze twee uur kwamen we nog meer Irakezen tegen met Nederlandse banden, zo was er ook een ambtenaar die jaren in Utrecht Overvecht had gewoond. Zo iets verwacht je toch niet?! Na twee uur van hot naar her gelopen te zijn konden we nog een ruime 200 km achter hun beschadigde combinatie aanrijden (en tanken voor 40 cent per liter, want benzine hebben ze hier wel).
De schade hadden ze overigens in besneeuwd Duitsland opgelopen toen hun auto in de slip raakt op de autobahn. Even los van de schade, kregen ze een bekeuring voor het ontbreken van winterbanden die ze vervolgens moesten aanschaffen. Er is in Arbil dus tenminste auto die rondrijdt op winterbanden. Het is ook voor Irakese begrippen best koud met 19 graden...

Het verkeer hier bezigt de regels met een nogal vrije interpretatie. De inhaalacties die we onderweg gezien hebben toonden af en toe vrij veel overeenkomsten met een goede, maar net mislukte zelfmoordpoging. We hebben dus buitengewoon defensief gereden en met de grote hoeveelheid kerstverlichting waarmee we zijn uitgerust, kunnen ze ons vrij moeilijk over het hoofd zien.
Na vele politiechecks waar we vaak aan de kant werden gezet om onze papieren te laten zien (eigenlijk voornamelijk uit nieuwgierigheid), bereikten we ons hotel (waar de eigenaar ook zeer behoorlijk Nederlands spreekt).
Vanaf hier zouden we onze reis verder plannen. Hier bleek ook dat de weg naar Jordanië, die via Bagdad loopt, behoorlijk gevaarlijk te zijn. Kidnapping en beschietingen zijn aan de orde van de dag. Mede in overleg met de Nederlandse ambassade (die daar geen bijstand kan verlenen) hebben we besloten af te zien van deze optie. Na ons nog even verdiept te hebben in konvooien voorzien van gewapende special forces (waarvan de prijs ver boven ons budget ligt) zijn we nu bezig met het regelen van een enkeltje Amman met motor per vliegtuig. Omdat alles hier over tig schijven gaat is dat nog niet zomaar geregeld. Vandaag bleken alle bureaus helaas gesloten, maar we hopen hierover snel duidelijkheid te hebben.
Vandaag werden we overigens, toen we het vliegveld bezochten, en het net heel hard begon te regenen en ons melden bij de 'verkeerde' ingang direct uitgenodigd voor een eenvoudige doch voedzame lunch met de security. Wederom ging de conversatie met handen en voeten, maar de vriendelijkheid van het Koerdische volk is erg groot.
Anyway,wij gaan aan de kerstdis met goed glas wijn (hier gelukkig goed verkrijgbaar). We wensen jullie een fijne kerst!

Gaan we komende week nu eindelijk Afrika inkomen? Lees het in ons volgende verslag!


Uw verslaggevers ter plaatse!









vrijdag 23 december 2011

Foto's!!

We zitten inmiddels in Irak! Hier alvast wat foto's!

Centraal Turkije
 op weg naar de Turkse kust
met hier en daar wat sneeuwDouanebeambte in Tasucu, weer in slaap gevallen
Slapen op de boot naar cyprus
Wildkamperen op cyprus
Voor het eerst koken op onze multi fuel brander (en dus op 95€)
Zonsondergang vanaf de ferry


onze koerdische gastheer die ons zijn huis aanbood 
onderweg naar Irak

Weer een kopje Chai aangeboden bij een turks tankstation
Will uit Wales die op z'n fiets onderweg is naar Australië
kamperen onderweg naar turks koerdistan

zondag 18 december 2011

Het hoofdstuk Cyprus

Gereden kilometers: 4200
Aantal bekeuringen: 2
Aantal bezochte landen: 9
Schade: geen.

Liggend in mijn tentje aan het strand van de Middellandse Zee op Turks Cyprus of, zoals de Grieks Cyprioten zeggen, bezet Cyprus, schrijf ik over de lotgevallen van afgelopen week. Het regent een beetje maar de temperatuur is met 22 graden aangenaam en mijn baard jeukt niet meer maar die van Martijn nog een beetje.

Vorige week zijn we van centraal Turkije (Afyon) naar de kust voor Cyprus gereden door een waanzinnig mooi berglandschap met pieken tot 3000 meter waar hier en daar nog wat sneeuw lag.
Ergens op die route hebben we onze tweede bekeuring kunnen afvinken. Allervriendelijkst werden we naar de berm gedirigeerd, alwaar we te horen kregen dat we de limiet met maar liefst 5 km per uur hadden overschreden. Wat die limiet was bleek overigens bij het invullen van de papieren want die stond echt nergens aangegeven. Ze zouden de naheffing van de snelheids belasting opsturen naar Nederland. Voor dat geld mochten we wel met beide heren op de foto.
Aan het einde van de dag kwamen we aan in het kustplaatje Tasucu, waar het nog even spannend was of we nog meekonden op de boot van twaalf uur 's nachts. Wachtend met nog een aantal reizigers kregen we uiteindelijk nul op het rekest. Vergeleken met die reizerigers voelden wij ons overigens ongelofelijke groentjes; een Zwitser was al vier jaar aan het fietsen, eerst van Alaska naar Vuurland en daarna, toen hij echt op stoom was, nog even van Japan via Turkije op weg naar huis. Daarnaast waren er twee Fransen die ruim twee jaar bezig waren en een gekke Deen die in drie maanden met een negatief budget liftend naar India onderweg was.
De volgende dag konden we gelukkig wel mee. De tijd dodend met een beetje hangen, motor wassen en hier en daar een praatje melden we ons om 21 uur bij de lokale havenautoriteiten samen met o.a. zes vrachtwagenchauffeurs en een grote Koerdische familie. De vrachtwagens van deze chauffeurs waren blijkbaar zo moeilijk op het schip te krijgen dat we een slordige drie en half uur te laat vertrokken. Gelukkig hield de Koerdische familie, die het verschil tussen mijn en dijn nog niet goed begrepen had, ons (of beter Martijn) wakker. Dat was maar goed ook, want onze motoren mochten er pas als laatste op. Met gebundelde Franse/Turkse/Nederlandse krachten kon Martijn met wat touw en houtblokken de motoren vastzetten (iets waar de matrozen in ieder geval geen zin in hadden), terwijl ik de familie uit Turkije-oost van zijn matras kon jagen.
Eenmaal geradbraakt aangekomen moesten we nog even een verzekering afsluiten voor minimaal een maand (Turks Cyprus wordt alleen erkend door Turkije en internationale verzekeringen zijn derhalve niet geldig) en konden we daarna snel door naar het Griekse deel. Daar aangekomen bleek, omdat we via het "bezette" deel het land waren binnengekomen, de optie om naar Egypte danwel Israel te varen vervlogen. Helaas bleken we door de reder niet volledig en onjuist ingelicht. Echt sfeer verhogend was deze mededeling niet, en dan druk ik het voorzichtig uit. Een Duitser suggereerde nog om zo'n vissers bootje die illegalen op Cyprus had afgezet te charteren, maar dat ging ons wat ver.
Plan C is nu om via Irak naar Jordanië te rijden (dus om de brandhaard Syrië heen). Volgens een goed geïnformeerde Jordaniër was dat geen enkel probleem. We zullen het zien en beleven. Kerst gaan we dus waarschijnlijk niet in Egypte vieren, zoals dat gepland was. Morgen melden we ons bij de haven om de boot weer naar het Turkse vasteland te nemen en zullen we 1000 km langs de Turkse Riviera rijden om via Koerdisch gebied Irak in te rijden. Fingers crossed.
Eerst nog een nachtje wild kamperen in de regen aan de Cypriotische kust.

Gaan we nu toch echt Afrika binnenkomen, zijn onze tenten echt waterdicht en is de gastvrijheid in het oosten net zo groot als we tot nu toe in Turkije ondervonden hebben? Lees het in ons volgend verslag!

Uw verslaggevers ter plaatse.




dinsdag 13 december 2011

Het begin van het begin. Week 1.

Ergens in centraal Anatolië met ons hoofd in de bruinkooldamp op een kamer waar de temperatuur hoog genoeg is om het predicaat "sauna" te dragen, is er tijd om de zaken van de afgelopen week op een rijtje te zetten.

De reis begon eigenlijk een maand of twee geleden met een intensieve voorbereiding waarin o.a. de motoren Afrika-klaar gemaakt werden, de route werd gepland (de Oost of toch de West?), camping-gear en sateliet telefoon werd aangeschaft en sleutel- en off-road skills werden aangescherpt (Peter Meijer en Theo Koops bedankt!). Hierover later wellicht meer.

Het reis zelf begon met een mooie start onder de Dom. Iedereen die de moeite had genomen om ons uit te zwaaien willen we bij dezen nog heel hartelijk danken! Het eufore gevoel om aan een tocht van een slordige twintigduizend was groot. Na nog een korte tussen stop in Nijmegen voor een kop koffie en een boterham bij mijn ouders, waren we ECHT begonnen.
Ons plan was om de winter zo snel mogelijk achter ons te laten en zo spoedig mogelijk in warmere oorden te komen. Als Michelin mannetje gepakt in een thermo-ondergoed, lange broek, trui, motorpak met binnenvoering, col, regen-overal, hoge motorlaarzen met ski-sokken, handschoenen en bots-muts met Ipod aansluiting konden we sneeuw en kou van Duitsland, Oosterijk, Servië en Bulgarije redelijk (de) baas. De temperaturen schommelden tussen de 0 en 5 graden wat maakte dat we deze landen eigenlijk slechts vanaf de snelweg hebben gezien. We hebben de respectievelijke tussenstoppen in Frankfurt, Wenen, Novi Sad (Servië), Sofia (Bulgaije) met name gebruikt om te slapen en te eten. De stop van drie dagen in Istanbul was derhalve een mooie stop om even bij te komen van de 2800km snelweg, te genieten van het aangename weer, het bruisende stadsleven en de indrukwekkende eeuwenoude bouwsels als de Aya Sofia, de Blauwe Moskee en het Top Kapi paleis.
Onderweg hebben we ook ons hoofd gebroken over het feit hoe we in vredesnaam Egypte in moesten komen; de route over Libië is enkele dagen voor vertrek gecanceld vanwege het feit dat de gevechten weer waren opgelaaid en visa niet meer werden uitgegeven, en het verhaal Syrië lijkt nu ook een dood spoor. Gisteren zijn we namelijk bij de streng bewaakt consul in Istanbul langs geweest die ons, staande onder het portret van president Assad, vertelde dat de grens vanwege "onderhoudswerkzaamheden" gesloten was. Hij zou zijn uiterste best doen om ons nog Syrië binnen te laten maar vandaag kregen we helaas nul op ons rekest.
Een ander mooi consulaat verhaal is overigens dat Martijn er in het niemandsland tussen Bulgarije en Turkije achterkwam dat hij de tenaamstelling van zijn motor was vergeten. Hier heeft hij zich weten uit te bluffen door te vertellen dat dit papiertje bij oudere motoren in Nederland nooit werd gegeven. Hiermee nam de jonge douane beambte genoegen. We hebben de papieren gisteren opgehaald bij de
Nederlands consul (Floor bedankt!)
Maar even terug naar het route vraagstuk. Het plan is nu om naar Cyprus te gaan en hopelijk gaat er vanaf het Griekse gedeelte een boot naar danwel Israël danwel Egypte. Helaas staat geen van deze opties op het wereld wijde web. We zullen het zien.

Of we überhaupt Afrika wel inkomen en of een baard eigelijk niet ongelofelijk jeukt kun je de volgende keer lezen op deze site!

maandag 5 december 2011

We (ze) zijn vertrokken!!!

Vanochtend met een klein beetje vertraging zijn ze onder de Dom vertrokken.
Samen met lieve vrienden en familie werd er nog even een kopje koffie gedronken en toen onder de poort door, op naar Kaapstad!!!!

motor van martijn
motor van Ayso
(zoek de verschillen)

zaterdag 3 december 2011

Vorige week tijdens het oefenen....

Eerste bericht

Test 1, 2, 3 (kijken of deze weblog een beetje werkt)

Nog twee nachten slapen en dan vertrekken we. Als alles meezit (en alle spullen in, op en om de motor passen) om 09.30 onder de dom in Utrecht. Voor spandoeken verwijs ik graag naar de spandoekenautomaat op schiphol ;)

Tot maandag.